MIASTO I GMINA

ZAWADZKIE

Gmina Zawadzkie leży we wschodniej części województwa opolskiego, na wysokości 210-240 m n.p.m., na lewym brzegu rzeki Mała Panew. Graniczy z woj. śląskim. W skład gminy wchodzą trzy miejscowości: Zawadzkie, Żędowice i Kielcza. Gmina zajmuje obszar 82.24 km2. z tego lasy stanowią 49.39 km2. a użytki 23.95 km2. Obecnie gminę zamieszkuje ok. 14 tys. osób, w tym miasto Zawadzkie 9 tys.

Historia gminy sięga XVII w. ( chociaż wzmianka o Żędowicach pochodzi już z 1328r. ) i jest nierozerwalna z hutnictwem. Pierwszą osadą na terenie obecnego Zawadzkiego była kolonia węglarzy założona w 1790r. Kolonię tę nazywano oficjalnie Phillipolis, od imienia hrabiego Filipa Colonny, ale miejscowa ludność używała nazwy Pustki.

 Na początku XIX wieku powstała kolonia Świerkle, oddzielona od Pustek gęstym lasem łęgowym. Następną kolonią było Bemowskie, w 1836r. powstało Zawadzkie a później kolonia Stare Zawadzkie i Żydownia .Przeniesienie w 1884 r. z Żędowic do Zawadzkiego zarządu gminy zbiorowej było uwieńczeniem tego etapu powstawania miejscowości, chociaż dopiero dekretem rządu z dnia 31 maja 1897 roku kolonie połączone zostały w jedną samodzielną gminę wiejską pod nazwą Zawadzkie. Posiadała ona już wówczas szereg obiektów użyteczności publicznej – szkoły, szpital, aptekę, stację kolejową, dwa kościoły ( katolicki i ewangelicki), a od 1905r. własny cmentarz.   W okresie międzywojennym powstały zespoły mieszkalne.     Z tego też okresu pochodzi dzisiejszy budynek Urzędu Miasta i Gminy, stacji kolejowej oraz obecnego gimnazjum.

W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych powstały zespoły mieszkalne na ul. Powstańców Śl. i Nowym Osiedlu. W latach siedemdziesiątych wybudowano nowoczesną halę sportową i żłobek. Historia od kolonii robotniczej do miasta zamyka się datą 7 lipca 1962 roku, kiedy Zawadzkie uzyskało prawa miejskie.